Een plek in het Pajottenland, tussen de boerenpaarden, naast het dorp van Urbanus, waar de burgemeester nog op de koffie komt en waar de klokkentoren elke dag etenstijd aankondigt.

Pajottegem.
Vollezele. 

Een plek waar je ogen tot rust komen op de glooiingen van de Congoberg, waar knotwilgen als oude stevige reuzen de natuur typeren en waar veldbaantjes je door het landschap begeleiden.

En een plek waar de kapellekes talrijk opduiken en bezocht worden door wandelaars die van heinde en ver komen om hun stapschoenen nog eens te testen.

Typisch aan een dorp, mensen praten hun eigen taaltje.

In Aalst slikken ze de ‘n’ in, wel hier in Vollezele spreken ze de naam van hun mooi gehucht uit met ‘sji’.
‘Villesjiel’.
Zo ging ik eens op een mooie dag naar de winkel en daar vroegen ze wie ik was.
Zalig vond ik dit.

Ik kon beginnen vertellen.

In mijn uitleg, gaf ik mee dat ik oorspronkelijk van Denderleeuw was. Ze lachten eens: “Van ‘Denjerlie’ naar ‘Villezjiel’, dat valt nog goed mee, niet te ver.”

Toen ik dit verhaal vertelde aan 1 van mijn hartsvriendinnen, riep zij spontaan: “Jo, dit is perfect voor deze plek, ‘VolleZiel’”

En zo geschiedde: vanaf nu praten we over VolleZiel, een plaats ‘in wording’ waar iedereen welkom is, alle mensen, met al hun verhalen en in al hun weelde.

Prachtig toch, bedankt @isa.bellehamel 🙏